van het concert des levens krijgt niemand een program

19 mrt Van het concert des levens krijgt niemand een program

Van het concert des levens krijgt niemand een program

‘Van het concert des levens krijgt niemand een program’ was een favoriete uitspraak van mijn opa.
Als kind vraag je je dan af waar hij het over heeft. Inmiddels weet ik de uitspraak net zo te waarderen als hij.
Het is maar goed ook dat we van ons leven geen program krijgen.
Dan zou het zijn alsof je in je eigen film zit. Dan gebeurt er nu dit en weet je al wat daarna komt.
Stiekem willen we dat natuurlijk allemaal wel. Weten wat er hierna gebeurt.
Weten of het leuk is of juist niet.
Maar moeten we dat wel willen weten? Wat schieten we ermee op?

Planningsmaatschappij

We leven ons huidige leven in wat ik voor het gemak maar even een planningsmaatschappij noem.
Alles wat we willen word in een planning gegooid.
Want het moet natuurlijk allemaal wel kloppen. En vooral ook aan onze verwachtingen voldoen.
Zijn onze verwachtingen eigenlijk wel echt onze verwachtingen? Of zijn het verwachtingen van anderen waar wij graag aan willen voldoen?
Onze verwachtingen worden gecreƫerd door een maatschappij die dingen van ons verwacht.
Dat is de reden waarom ze alles zo in willen plannen. Dan weten we zeker dat we de verwachtingen uiteindelijk allemaal zullen waar maken.
Wat we niet inplannen loopt kans niet te gebeuren. Dat willen we natuurlijk niet.

Verwachtingen

Op mijn vijftiende dacht ik ook dat ik het program van mijn concert des levens beheerde. Op mijn twintigste moest ik een baan hebben, op mijn dertigste een huis met een tuin, overal moesten we geweest zijn, enzovoorts enzovoorts.
Inmiddels weet ik beter. Het leven loopt zoals het loopt.
Niet volgens je eigen verwachting en ook niet volgens de verwachting van anderen.
Dat kan ook niet, want jouw leven loopt zoals jouw leven blijkbaar moet lopen.
Daar heeft niemand iets over in te brengen.
Natuurlijk maak je keuzes en door die keuzes gaat je leven een bepaalde richting uit.
Maar nooit volledig de richting die je op je vijftiende gepland had.
En dat vind ik eigenlijk wel mooi. Want de route die je aflegt is anders dan verwacht.
Dat maakt het spannend, leerzaam en uiteindelijk heel mooi. Maar dat zie je altijd pas achteraf.

Wijze les

De wijze les die ik geleerd heb is dat opa in ieder geval gelijk had met zijn spreuk over het concert des levens.
Het is maar goed dat je daar pas op latere leeftijd achter komt. Denk op je vijftiende gewoon maar lekker dat alles te plannen is, dat het leven zal gaan zoals jij vind dat het moet gaan.
Hoe meer dat niet zo blijkt te zijn, hoe meer je ervan leert.
En elke ervaring waar je van leert zorgt er voor dat je steviger in je schoenen komt te staan.

Tags:
Geen reactie's

Geef een reactie