Hokjes denken

18 jun Hokjes denken. Hoe vervelend is dat!

Hokjes denken

Hokjes denken, dat is waar wij Nederlanders ontzettend goed in zijn.
En waar ik me als echte Nederlander, enorm aan kan storen.
In onze maatschappij, en ik vermoed dat wij Nederlanders daar extreem in zijn, delen we alles op in hokjes.
Ben je niet het één, dan hoor je automatisch in het andere hokje.
Zonder nuancering.

Waar geen hokje is, creëren we er eentje

Persoonlijk hoor ik vast ook in heel veel hokjes, maar ook in heel veel hokjes niet.
En dan wordt het lastig. Dan ben je een buitenbeentje, want er is voor jou geen hokje.
Zenuwachtig, bloednerveus worden we er van. Want hoe moeten we je dan plaatsen?
De reden dat ik deze blog schrijf is dat ik een artikel las over ambiverte persoonlijkheden.
Dat zijn mensen die niet introvert zijn, maar ook niet extravert.
Ik kan heel introvert zijn, maar op sommige momenten ook heel extravert.
Volgens mij geldt dat voor heel veel mensen.
Als je soms introvert bent en soms extravert, dan ben je nu ineens een ambivert…
Hoezo? Omdat ik niet in het ene hokje pas, maar dus ook niet in het andere hokje, verzinnen we gewoon een extra hokje.
Zodat je er in ieder geval ergens in past.
Want stel je voor, als er voor jou geen hokje zou zijn…

 

Wie verzint het eigenlijk?

Verschrikkelijk vind ik de gedachte dat je altijd maar ergens bij moet horen en altijd in het gareel moet lopen van het hokje waar je ooit bent ingedeeld. En van wie moet dat eigenlijk?
Wie plaatst mij in het juiste hokje? Of liever gezegd, wie bepaalt welk hokje het mijne is?
Waarschijnlijk werken we er allemaal aan mee. Mensen die een nieuwe trend zetten horen nog niet in een van te voren vastgesteld hokje. We verzinnen er een term bij, roepen dat heel vaak en voilá, daar is je nieuwe hokje.
Enorm opstandig word ik er van. Laat iedereen gewoon lekker zijn wie hij is, met zijn eigen aardigheden.
Zonder hem een stempeltje of een hokje te geven.
Gewoon, iedereen mindfull bekijken. Je ziet iemand zonder te oordelen en zonder er iets bij te bedenken.
Ik zie een uitdaging om me daarin te oefenen. Want ook ik maak me schuldig aan de stempeltjes. Ik leg ze niet op, maar volg ze wel, want als ik iemand zie lopen die aan de normen van een bepaald stempel voldoet, is één en één voor mij ook gewoon twee.
Dat wil ik niet, maar het gebeurt me automatisch wel.

Uitdaging

De uitdaging voor mij is al mijn hele leven om anders te zijn dan het hokje waar ik toe zou behoren.
Heb ik een bepaalde typerende kledingstijl, dan doe ik dat na een tijdje weer even anders. Puur om het stempeltje te ontlopen.
Dat geldt bij heel veel dingen die ik doe, ik volg de norm tot het moment dat het me een stempeltje op kan leveren en dan ga ik het anders doen.
En ik weet zeker dat er mensen zijn die dit lezen, die mij kennen en die meteen bij zichzelf na gaan in welk hokje ze mij vinden passen.
Ik zeg ambivert, in alles…..
Hadden ze toch gelijk met die nieuwe term en ja, zit ik toch weer in een hokje….
Dan stort ik me maar op de uitdaging om zelf naar andere mensen te kijken zonder in hokjes denken.
Zonder oordeel gewoon zien wie ze zijn.

Geen reactie's

Geef een reactie