marathon

11 apr Mee in de marathon gekte? Of toch maar niet?

Marathon

Afgelopen zondag was het weer zover. De Rotterdamse marathon.
Als echte Rotterdammer gaat mijn hartje daar altijd op de één of andere manier sneller van kloppen.
En niet omdat ik hem loop. Welnee, gewoon vanwege het sfeertje en vanwege vele bekenden die zo stoer zijn hem wel te lopen.
Al van jongs af aan stond ik langs de hekken de lopers aan te moedigen. Waarom?
Gewoon, omdat dat in Rotterdam nou eenmaal erbij hoort en het geweldig is om te doen.
Ook wel een beetje om vol afgunst te kijken naar de mensen die het wel kunnen.
Want ik kan het niet. Dat is een besluit dat ik lang geleden al heb genomen.
Hardlopen doe ik graag en vaak, maar wel in mijn eigen tempo op een afstand die me niet al te veel van mijn vrije tijd kost.
Gewoon een uurtje rennen, energie kwijt, calorieën verbranden en in beweging blijven. Dat is het wel zo’n beetje.

Happening

Zo’n Rotterdamse marathon is een enorme happening. Misschien is het dat overal, maar ik ken uiteraard alleen ‘mijn eigen’ marathon.
Een enorme organisatie en of je nou wil of niet,weken van te voren wordt iedereen er al op voorbereid.
De hekken staan klaar in de berm, de borden hoeven alleen maar omgedraaid te worden. De Facebook advertenties schreeuwen je tegemoet.
Nee ontkomen doe je er niet aan.
Ik verheug me er altijd enorm op. Niet zozeer om erbij te zijn, maar wel op de uitzending op TV Rijnmond.
Daar waar Rotterdammers in beeld worden gebracht, op z’n Rotterdams. Fantastisch vind ik het.
En vooral het laatste stuk waar Dave van der Wal achterop de motor de achterhoede aanmoedigt en de laatste lopert begeleidt.Ooit heb ik Dave mogen interviewen en dat was heel erg leuk, Pas in het gesprek kwam ik er achter dat hij de man achter op de motor was. Sindsdien ben ik nog meer fan dan ik al was.

Na afloop

En nu is het voorbij. De lopers lopen waarschijnlijk krom van de spierpijn, als ze al kunnen lopen.
Mijn mailbox stroomt vol. Met mailtjes vol blogs over de marathon en hoe je je erop voor kunt bereiden zonder al te lange trainingen.
Want die trainingen, die trekken mij niet.
Al eerder schreef ik een blog over sportrusten. Als ik die nu teruglees merk ik me naar aanleiding daarvan ook in heb geschreven voor nieuwsbrieven over dat onderwerp.
Aha, vandaar dat ik er nu mails over ontvang. Slimme timing, zo’n dag na de marathon als iedereen gemotiveerd is ook wat te gaan doen.
Trainingen van maximaal 14 kilometer op de juiste hartslag om de marathon zo snel mogelijk te kunnen lopen.
Hmm, toch wel interessant.

Misschien dan toch meegaan in de gekte?

De voorwaarden om op deze manier te kunnen trainen voor de marathon zijn :

  • De 10 kilometer binnen het uur kunnen lopen is een voorwaarde
  • Je mag niet te zwaar zijn. lengte-100 cm x 10% en niet hoger dan dat
  • Het omslagpunt van je hartslag moet je kennen

 

Aan één voorwaarde voldoe ik, ik ben niet te zwaar. Wat een opluchting….
Die 10 kilometer binnen het uur is al een tijdje mijn doel, maar tot nu toe kom ik net te kort.
En dat omslagpunt, dat kost centjes om dat te bepalen of je kunt het via een formule zelf doen.
Het zijn allemaal geen onoverkomelijke dingen en ik moet eerlijk bekennen dat het begint te kriebelen.

Aan de andere kant, aan het eind van de marathon staat je lichaam zo’n beetje op standje nierfalen.
Als je geluk hebt herstelt dat snel, maar niet altijd.
Is het dat waard? Of kun je dat voorkomen door de juiste voorbereiding?

Mijn doel vorig jaar was de Bruggenloop van 15 kilometer. De afstand kon ik handelen, maar de loop ging niet door.
Misschien dan eerst nogmaals de Bruggenloop, vervolgens de CPC van 21 kilometer en dan stiekem toch eens nadenken over een marathon?
Uiteraard wordt het dan die van Rotterdam, mijn geboortestad.Laatste lopert wil ik niet worden, maar Dave van der Wal ontmoeten in het feestende Crooswijk, ja dat is toch wel erg leuk om naar uit te kijken!

Mocht het zover komen, zal ik jullie zeker op de hoogte houden van de vorderingen.

 

 

 

2 Reactie's
  • Theo
    Geplaatst op 21:25h, 11 april Beantwoorden

    Met je juiste voorbereiding is het dus te doen Winnifred. Geen eindtijd voor ogen, lekker lopen en bij de finish nog niet doodop zijn. Ik wilde het ook één keer proberen in die geweldige stad Rotterdam. Once in a lifetime en no human is limited zijn mijn motto’s.

    • Winnifred
      Geplaatst op 09:10h, 14 april Beantwoorden

      Ja goed van je hoor! Once in a lifetime wil ik dus juist wel eens met een eindtijd voor ogen, maar eerst maar eens zien hoe de voorbereidingen lopen 🙂

Geef een reactie