28 feb Mijn eigen boek

Al sinds mijn jeugd schrijf ik verhalen.

Vroeger uiteraard nog op de typemachine waar ik mijn ouders mee tot wanhoop dreef.

Hele dagen kon ik zitten rammen op die machine, allerlei fantasieverhalen ontsproten er uit mijn brein.

Later werd het makkelijker, alles typen op de pc, opslaan op een diskette en klaar.

Helaas werken al die oude diskettes niet meer in de nieuwe systemen, dus een deel van mijn archief ben ik kwijt, evenals de papieren versies die ik tijdens diverse verhuizingen dan toch maar heb weggedaan.

Al tientallen jaren staan er onafgemaakte verhalen opgeslagen op mijn pc, met 1 uitzondering daartussen. Een verhaal met een begin en een eind.

En laat ik dat verhaal na jaren dubben en twijfelen nu toch hebben laten uitgeven.

Wie schetste mijn verbazing toen de uitgeverij me belde dat ze het zagen zitten en het zouden gaan drukken.

Toegegeven, wel een laagdrempelige uitgeverij zonder kosten van mijn kant.

Zij waren echter zo enthousiast dat ze me nomineerden voor de longlist van hun uitgeverij, een lijst waarbij je meedingt naar een prijs voor beste boek van dat jaar binnen hun uitgeverij.

Dat klonk al erg hoopgevend, wie had dat gedacht van een beginnend schrijver?

En nu zit ik inmiddels al in de fase dat ik inderdaad geplaatst ben voor de longlist, een lijst van 20 beste boeken van 2014 bij uitgeverij Boekscout.

Ik ben trots !

Daarnaast is er ook de publieksprijs waarbij ik in de top 3 sta. Ook leuk, maar minder van belang, omdat dat er gewoon om gaat hoeveel mensen uit jouw netwerk op je stemmen.

Maar die Boekgoud, ja dat is een ander verhaal, daar wordt door een vakjury naar gekeken.

Ik moet zeggen dat de spanning al aardig begintop te lopen. Pas als je bij de eerste 5 hoort, wordt je uitgenodigd voor de uitreiking op een heuse gala avond.

En daar begint nou net het probleem.

Leuk in een gala jurkje opdraven op een boekenbal is prima, fijn op de achtergrond een beetje mensen kijken.

Maar wat nou als je die prijs daadwerkelijk wint ? Dan moet je dus in je mooie galajurk het podium op en dan maar hopen dat je op je bijpassende hakken blijft staan en niet van het trapje glijdt of door je enkel zwikt.

En dan moet er bij het winnen natuurlijk ook nog gespeecht worden, ik hou mijn hart vast.

Ik ga vast oefenen denk ik, wat steekwoorden op een briefje zetten en elke dag een kwartiertje traplopen op mijn hakken, misschien dat ik op de dag van het bal dan ook weer in mijn jurk pas.

Voor geïnteresseerden in mijn boek, het heet Vriendschap maakt Blind en het is te bestellen via www.Boekscout.nl

 

 

Geen reactie's

Geef een reactie