Paardrijden

24 jan Paardrijden # bucketlist dingetje

Paardrijden

Paardrijden was lange tijd iets wat mij totaal niet trok. Mijn vriendinnetjes waren echte paardenmeisjes, maar ik had er helemaal niets mee. Ik vond de dieren stiekem ook een beetje eng.
Onvoorspelbaar ook en dus had ik er totaal geen interesse in om er ooit op te gaan paardrijden.

Jaren geleden moest ik iemand naar paardrijles brengen en die duwde mij de teugels van een grote, zwarte fries in mijn handen, omdat ze even moest plassen.
Vol ontzag en ook vol angst keek ik omhoog naar dat grote, indrukwekkende dier.
En volgens mij is daar de omslag mee begonnen.
Want om naar paarden te kijken vind ik prachtig, vooral dressuur, als de ruiter volledig één is met het paard.

Bucketlist

Af en toe betrapte ik mezelf dan ook dat ik riep dat ik ooit nog eens wilde gaan paardrijden.
Het werd zo’n bucketlist dingetje. Zo’n lijst die je in je hoofd wel hebt, maar wat niet per se nodig is om te doen.
Wensen zijn ook mooi tenslotte en ik zag mezelf echt niet door een zandbak op een manege rijden.
Nee, dan was de droom toch wel met een paard door de natuur. En ja, dat kan natuurlijk alleen als je al kunt rijden.
Dacht ik….
Totdat een vriendinnetje enthousiast riep dat dat gewoon op Scheveningen kan, elke zondag met een groepje op een paard.
Of je nou wel of geen ervaring hebt maakt niet zoveel uit.
Dan heb je van die momenten dat je niet nadenkt en spontaan ‘ja’ roept zonder over de gevolgen na te denken.
En dus werd de afspraak gemaakt. Wij zouden gaan paardrijden.
Spontaan kwamen ook de kriebels. Zou ik dat wel durven? Zou ik het überhaupt kunnen? Zo’n paard voelt toch jouw angst?

Duinrit

Ik besloot de kriebels de kriebels te laten en het gewoon te gaan doen.
Zonder angst. Ik wist tenslotte helemaal niet waar ik bang voor moest zijn. En ik merkte dat ik er steeds meer zin in kreeg. Dat het blijkbaar toch een grotere wens was geweest dan ik zelf dacht.

Afgelopen zondag was het dan eindelijk zo ver. Wij togen naar Scheveningen en ja hoor, aan het eind van de boulevard, stond een veewagen met vijf paardjes er aan vast. Fjorden, zo werd mij verteld.
Er werd kennis gemaakt met de anderen die gelukkig geen van allen erg ervaren waren.
Ieder kreeg een paard toebedeeld en er werd nog even meewarig naar me gekeken toen ik om een krukje vroeg….
Met dat krukje zat ik al vrij snel en gemakkelijk op mijn paard, Hannes, en het voelde meteen vertrouwd.
Weg angst en zenuwen, dit was gewoon fantastisch!

Met drie aanwijzingen op zak, hakken laag, rug recht en hoe je de teugels moest houden, begonnen we al aan de tocht van een uur.
Vanaf het eerste moment was ik aan het genieten. Heerlijk in de natuur op de rug van zo’n machtig mooi dier.
Hij bleek goed te sturen als je maar duidelijk was. Paarden zijn tenslotte toch een spiegel van jezelf en als je niet laat zien dat jij de leider bent, gaat hij lekker zijn eigen gang.

Helemaal mijn ding

Paardrijden blijkt werkelijk helemaal mijn ding. Ik voelde me geweldig boven op die hoge rug en waar ik normaal niet graag de aandacht trek, vond ik mezelf nu wel erg stoer als mensen naar ons keken.
Natuurlijk waren het kudde paardjes en liepen ze toch wel mee, maar voorde eerste keer vond ik het best heel goed gaan.
Het laatste stukje mochten we heel even in draf, om te voelen hoe dat is. Toen merkte ik dat ik nog een hoop moet leren voordat ik kan zeggen dat ik kan paardrijden. Gelukkig presteerde ik het om te blijven zitten in dat zadel.

Maar oefening baart kunst en ik heb de kriebel te pakken. De kriebel die me verteld dat ik dit zeker vaker ga doen. Hopelijk ook een keer op het strand in plaats van in de duinen en ook een keer in de bossen van Breda.
Misschien dat ik stiekem ook wel eens een lesje mee ga pikken op een manege. Want het gaf een onbeschrijfelijk gevoel van ontspanning en eenheid met het dier om zo samen door de duinen te hobbelen.
Was ik vroeger maar een paardenmeisje geweest….

Tags:
Geen reactie's

Geef een reactie