redders in nood

08 mrt Redders in nood, gelukkig bestaan ze nog

Redders in nood

Redders in nood bestaan gewoon nog, ook in deze tijd.
Met deze tijd bedoel ik de tijd dat we allemaal wat angstiger zijn geworden, achterdochtiger ook.
Als iemand op straat hulp aanbied aan bijvoorbeeld een oudere dame, zie je vaak dat de dame eerst even kijkt waar ze haar portemonnee heeft.
Logisch? Ja misschien wel, er gebeuren veel vervelende dingen op straat en het is goed om alert te zijn.
Echter, het is ook goed om open te blijven staan voor je medemens. Ga er niet meteen vanuit dat iemand je wil beroven.
Openheid is een mooi goed, sla alleen niet door in naïviteit, want dan kan het misgaan.
Wat ik bijzonder vind is dat we tegenwoordig verbaasd zijn als we zomaar worden geholpen.
Zo verbaasd dat we het gaan vermelden, zoals ik dat nu ook doe.
Want ja, ik ben verbaasd en blij. Blij dat de wereld ook gewoon nog mensen bezit die zonder nadenken iemand helpen. En blij dat ik op zo’n moment open kan staan voor die hulp zonder slechte gedachten te hebben.
Gewoon zoals het hoort te zijn en zoals het in ieders beleving vroeger was.

Wat er gebeurde

Op een dinsdagochtend was ik heerlijk naar mijn werk aan het tuffen in de vroege ochtendspits, verkeer komt dan net wat op gang.
Over het algemeen rij ik in de ochtend flink door en altijd zo links mogelijk. Die dag echter niet, gelukkig niet.
Lekker suf zat ik achter het stuur, op de rechterbaan, geheel tegen mijn gewoonte in.
Rustig trok ik achter mij voorganger op om de snelweg op te gaan. Mijn stukje snelweg begint bij Rotterdam waar je meteen de Brienenoordbrug oprijdt. Voor wie de brug niet kent, hij is hoog en erg druk en heeft geen vluchtstrook…
Halverwege besloot mijn dinky toy er mee te stoppen. Net zoals hij dat vaker had gedaan. Nu was het echter op een hele drukke snelweg zonder vluchtstrook.
Op zo’n moment heb je gelukkig het besef zoveel mogelijk naar rechts te sturen om vervolgens tot stilstand te komen.
In zo’n klein autootje wil je echt niet blijven zitten dus ik zocht mijn heil tussen de vangrail. Angstige sensatie om te zien hoe auto’s heel hard op de jouwe afstuiven om op het laatste moment te ontdekken dat hij stilstaat. En dan vervolgens gaan ze toeteren en op hun voorhoofd wijzen. Want uiteraard ben ik daar voor de kat zijn viool gestopt en sta ik voor mijn lol in die zeikregen te bellen…..

Het vervolg van redders in nood

Lichtelijk wanhopig was ik aan het wachten tot de rijbaan waar ik me bevond, afgesloten zou worden.
112 was gebeld en bij mijn weten staan er camera ’s op de brug die mij moeten zien, zodat de rode kruizen aan gaan.
Niet dat daar op gereageerd word door mensen, maar het is een soort van schijnveiligheid.
Er gebeurde echter helemaal niets, geen rode kruizen, geen politie, alleen regen en toeterende boze automobilisten.
Plotseling was hij daar, de bestuurder van een grote zandwagen. Gedecideerd parkeerde hij zijn vrachtwagen voor mijn dinky toy, stormde door de regen op mij af en meldde kort dat hij mij daar weg ging halen.
Aan de mededeling dat de politie onderweg was, had hij geen boodschap. Wijffie staat hier niet veilig dus ik haal wijffie weg en breng haar naar de onderkant van de brug.
Oke, duidelijk, wijffie vond het prima.
De sleepkabel zat er zo aan en daar gingen we. Ik iets wat onder de indruk van het grote gevaarte voor me, waar ik ineens door een dun kabeltje mee verbonden was.
Altijd de angst gehad of ik het wel kon als ik weggesleept zou worden. En gelukkig, ik kon het.
Spannend was het wel, vooral als het kabeltje me ineens een meter naar de vrachtwagen toe trok als hij gas gaf.

Conclusie

De moraal van het verhaal, er bestaan nog steeds redders in nood.
Mensen die het er voor over hebben zelf te laat op hun werk te komen door te zorgen dat jij in veiligheid bent.
Dat vind ik een mooie gedachte.
Het is trouwens ook niet de eerste keer dat me dat overkomt, die iemand me belangeloos helpt.
Dus laten we daar met zijn allen alsjeblieft op vertrouwen.
Toen de man met zijn vrachtwagen stopte heb ik er geen moment over nagedacht of hij te vertrouwen was.
Gelukkig maar, want daar had ik me dan achteraf ernstig schuldig over moeten voelen.
Mijn dinky toy wordt wederom gerepareerd.Geen idee of ik er de Brienenoordbrug mee over durf, maar mocht er iets mis gaan dan vertrouw ik er op dat er vast weer iemand is die me belangeloos zal helpen.
Want redders in nood bestaan. Ook in deze tijd.

 

 

 

Geen reactie's

Geef een reactie