Sneeuw

27 dec Sneeuw, chaos, sneeuwschuivers

Sneeuw

Ook zo genoten van de sneeuw twee weken geleden?
Helaas is het bij ons altijd maar van korte duur, maar wat was het een hoeveelheid hé?
Uren heb ik voor het raam zitten kijken naar de vallende vlokken.
Eerst leek het helemaal niet zo veel te worden, de voorspellingen zeiden heel wat, maar de bodem werd in eerste instantie echt niet wit.
Op een gegeven moment begon het te komen. Dat was voor mij het moment om naar buiten te gaan, als er een paar centimeter sneeuw verschijnt.
We wonen bij een dijk en op de dijk was het een kleurrijk palet van sleeënde kindertjes en hun ouders in felgekleurde jassen.
Voor niets of niemand bang, want met die sneeuwval op de dijk autorijden doet bijna niemand.
Genieten geblazen dus, heerlijk op een zondag.
De volgende dag viel het allemaal nog mee met het verkeer in de omgeving, dus ik kon prima op pad.

Chaos

Totdat die avond de sneeuwval begon te verergeren. Binnen no time lag er een enorm pak sneeuw op de weg.
Een fantastisch gezicht, maar de nieuwsberichten gaven steeds meer feiten over de chaos op de weg.
Gelukkig was iedereen in de omgeving veilig thuis gekomen, maar er waren ook mensen die zeven uur over een rit naar huis zouden gaan doen.
Puur door deze samenlevingsontwrichtende sneeuwval. Een prachtig woord, samenlevingsontwrichtende sneeuwval…
Zo werd het genoemd op het nieuws, ik noem het gewoon chaos.
Chaos omdat we in Nederland niet berekend zijn op zulke hoeveelheden.
Hoewel in mijn beleving de sneeuwval vroeger veel heftiger was, maar toen was er ook veel minder verkeer om alles vast te laten lopen.
Zelf ging ik me toch ook wat meer zorgen maken. Wonen bij een dijk is leuk, maar hoe kom je die dijk op met een Fiatje wat al eerder heeft stilgestaan, omdat het de helling van een brug niet meer redde na een slippartij in een parkeergarage.
Die dijk was het enige obstakel, want je weet dat alle doorgaande wegen echt wel schoon genoeg zullen zijn voor het verkeer.

Sneeuwschuivers, helden van de weg

Zuchtend en steunend de bus- en metrotijden opgezocht.
Wetende dat ik over een stuk van 14 km zo’n uur en kwartier reistijd  kwijt zal zijn. Heel frustrerend vind ik dat, maar lopen in die dikke berg sneeuw is ook niet echt een optie.
Mijn wekker ook maar meteen nog eerder op een nog mensonterender tijdstip gezet en vol chagrijn vroegm’nmandje in gegaan.
’s Morgens vroeg nog net zo chagrijnig de hond uit gaan laten op de dijk om te zien of ik er echt  niet op zou komen.
De berg sneeuw was nog net zo hoog als de dag ervoor.
En toen was daar ineens het verlossende geluid. In de verte zag ik grote schijnwerpers op me af komen en het deerde me totaal niet dat ik met hond en al de berm in  moest duiken. Daar waren ze! De helden van de weg, vier enorm grote sneeuwschuivers die in een paar minuten tijd de dijk volledig vrij van sneeuw maakten.
Wat was ik de mannen dankbaar. Zo dankbaar dat ik alleen maar grijnzend mijn duim naar ze op kon steken.
Ze zullen wel gedacht hebben: ‘Wie is die malloot die om halfzes ’s ochtends op de dijk loopt te zwaaien.’
Mij maakte het niet uit. Ik was alleen maar blij dat zij bij nacht en ontij vrijwillig op zo’n apparaat kruipen om de wegen vrij van sneeuw te vegen.
Voor mij zijn het helden, want ik kon die dag heel veilig met mijn eigen kleine autootje naar mijn werk rijden.

 

Geen reactie's

Geef een reactie