Stereotype

06 mei Stereotype, waarom bedenken we dat eigenlijk?

Stereotype

Het zelfstandig naamwoord stereotype betekent onder andere ‘vaststaand beeld, met name van een bepaald type persoon (bron: onze taal.nl)
En ja, daar maken we ons allemaal wel eens schuldig aan, ik ook.
Maar we zijn er ook allemaal wel eens ‘slachtoffer’ van.
Immers, dat vaststaande beeld wordt een feit en probeer dat er nog maar eens uit te krijgen.
Zelf geloof ik niet zo in stereotypes.
Natuurlijk heeft iedereen bepaalde eigenschappen die tot een bepaalde stereotypering kunnen behoren. Maar die andere kant hebben we over het algemeen ook wel als eigenschap.
Stereotype denken is voor mij hetzelfde als mensen in hokjes plaatsen en ja, daar heb ik een hekel aan.
Ik geloof simpelweg niet dat je in een hokje te  plaatsen bent en niet tegelijkertijd ook in een ander hokje past.

Met mijn kin in de lucht

Zelf loop ik bijvoorbeeld redelijk vaak met mijn kin in de lucht.
Een houding, een gewoonte, whatever maar het zorgt ervoor dat mensen een beeld van mij hebben.
Die kin in de lucht betekent arrogantie. Haha wie mij echt kent weet dat ik daar wars van ben, maar puur door die hoge kin gelooft de helft van mijn omgeving daar niet in. En ik ben ook niet het type om dan maar heel hard het tegendeel te bewijzen. Sterker nog, soms gedraag ik me er bewust naar, omdat dat nou eenmaal de stereotypering is die mensen van mij gemaakt hebben.
Dat het ook een vorm van dromerigheid is, dat ziet bijna niemand. Als ik met de hond loop kan ik heerlijk dromen en in de lucht staren en ja, die kin gaat dan automatisch mee.
Lekker met mijn  hoofd in de wolken en mijn kin in de lucht dus.

Voeten in de modder

Daarnaast ben ik een rouwdouwer die lekker door de modder en de klei kan struinen.
Oude jas en laarzen aan en gaan!
Maar ik loop óók graag op mijn hakken en in mooie kleren en hou ik van make upjes en op de één of andere manier is dát het enige beeld wat mensen onthouden.
Stereotype twee is dan geboren, de diva.
Tegenwoordig lach ik daar om, ik weet heel goed wie ik ben, maar ik weet ook wat mensen zien en onthouden.
Ze denken nou  eenmaal graag in hokjes en stereotypes.
Ertegen vechten doe ik al lang niet meer, nee uitdagen vind ik dan leuker.
Iemand verrassen als ik volledig doorweekt met een oude pet op mijn hoofd door de stad ren en ze dan vrolijk gedag zeg. De blik van de ander is voldoende om mijn dag volledig goed te maken.
Weg stereotypering, met mijn hoofd in de wolken en voeten in de modder, that’s me!

Moraal van dit verhaal

Wat ik uiteindelijk wil zeggen is dat ik graag zou willen dat mensen eens verder kijken dan alleen de buitenkant.
De buitenkant zegt namelijk helemaal niet alles. Sterker nog, soms zegt het helemaal niets. En het hoeft ook helemaal niet te matchen met de binnenkant.
En dan is het ook nog eens zo dat de ene dag je buitenkant heel anders is dan de andere dag.
Maakt het dan verschil wie je bent? Nee toch zeker?
Dus probeer gewoon eens iemand echt te leren kennen in plaats van te oordelen naar dat wat je ziet. Want wat ik zie is misschien ook weer heel anders dan wat een  ander ziet.
Dat maakt de mens juist zo mooi!

Geen reactie's

Geef een reactie